GoGo Blog

Зулаа

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Thu, 18 Aug 2011 17:41:15 ULAT

Өмнөх үг

Аливаа ном, зохиолын өмнөх үгийг зохиолч хэр барагтай бол бичдэггүй. “Том толгойтой” эсвэл “жижиг толгойтой” болохоор бичдэг сурагтай. Би өөрөөгөө хэвийн гэхдээ хааяа “жижиг” заримдаа “том” толгойтой гэдгээ мэддэг учраас өмнөх үгээ бичив.

Энэхүү “ном” нь Бум-эрдэний Мөнхзул гэдэг хүнийг зохиогч миний бие өөрийн нүдний “градус”-аар харж бичсэн бөгөөд худалдааны зорилгоор бичээгүй болно.

Тэг дүгээр бүлэг

Дурсамжийн дэвтэр

Чи миний амьдралын дурсамж бүрт хамгийн өөрийнхөөрөө үнэрийг шингээдэг. Тэр хачин жигтэй чиний “сүрчиг” миний тархинд нэг дэвтэр бүтээжээ... Зүгээр нэг үг үсэг, тоо бичдэг биш дурсамж бичдэг дэвтэр... Хавтсан дээр нь:

№0-ийн тухай

Нэр: Э.Байгаль

Гэжээ...

Зөөлхөн нээгээд харахад...

Гарчиг

Анхны сэтгэгдэл

Ямар нүдэнд дулаахан юм бэ? Найз болнооо... Гэсэн байв.

Хэдэн хуудас эргүүлээд харахад:

Найман найз түүний нэг нь номер тэг байв... Нээх дотно биш гэхдээ... Найзууд...

Ахиад хуудас эргүүллээ.

8-4=4. Тэдний нэг нь номер тэг. Итгэлтэй хүн. Бас ижил “урсгал”-ын чихтэй. Хамт тооны хичээл тасалдаг. Тэр хүн миний хэн нэгэнд хэзээ ч хэлж байгаагүй зүйлсийн талаар ярилцдаг. Намайг нээж байна... Гэсэн байна.

Харин гэнэт хуудас хав харанхуй бүүр тас харанхуй болжээ...Бараг л 365 хуудас байх... Гэхдээ сайн харвал хар цаасан дээр хар балаар нэг учир нь үл олдох хачин зүйлс бичсэн байна...Ойлгохгүй юм байна... Уншихгүй ээ...

Өө гэтэл цагаан цаасан дээр тов тодоор PLAYTIME 2010 гэсэн байна...Харин үүнээс цааших хуудас нь их хөгжилттэй бололтой шүү эргүүлэх тоолонд инээд хүрээд байх юм...Зарим хуудсан дээрээ ч үл мэдэг нойтон байна...Уйлсан байх...Эргүүлээл байна эргүүлээл байна...Хуудас нь тодорхойгүй зузаанаас зузаан дэвтэр байна...

Чи миний ой санамжинд тодоос тод, зузаанаас зузаан дурсамжийн дэвтэр минь. Чи миний сэтгэлд хэзээ ч байр сууриа тавиагүй номер тэг.

Нэгдүгээр бүлэг

Зүүд, “бийр будаг цаас”

Урд нэг хөл алхаад байх юм. Тэр хэн юм бол?.. алхаал алхаал бас инээгээл уйлаал бас тэнэгтээл утгатай утгагүй юм яриал хэн юм бол?..

Навчис хаялаал, бороо ороол миний яриаг сонсоол намайг зандраал тэр хэн юм бол? Хэн юм бол?..

Мэдэхгүй ганцаараа л байсан юмсан. Тэр охин байх яагаад гэвэл дуу нь нарийхан юм байна... Зүүд ингэж дуусдаг. Сэрээд би хэн байсныг нь мэдэж чадна. Учир нь би нэг “уран зураг” харсан. Тэр гэгээтэй өнгөтэй, энгийн зураас, байдаг л будагтай санагдсан. Тэгээд 3 жил миний хажууд байна. Анх дулаахан сайхан байдаг болохоор нь дандаа харж ярилцаж, үлгэр ярьдаг байв. Он цаг урсан өнгөрөх тусам тэр энгийн зураг биш байсан юм билээ. Үнэтэй будаг бийр хүрсэн нь тодорхой байлаа...

Тэр ч яахав. Хамгийн гол нь энгийн харагдаад байсан зураасууд нь нийлээд хачин сонин зураг байв ... Сайн харах юм бол тээр гүн хэсэгтээ залхсан өнгө цухалзана... Тэгээд үе үе харанхуйд тэр зураас нь улам тодрон тодорч, хүмүүсийн нүднээс дайждаг ид шидтэй......

Хааяа ийм шид үзүүлэх нь хэцүү мэт боловч аль хэдийн миний ертөнцийн нэгээхэн хэсэг болчихсон. Яагаад гэвэл зүгээр л тэр миний харах дуртай хамгийн гоё уран зураг.

Гуравдугаар бүлэг

Сонин нүүдэлтэй туулайн шүдэт

Нүүдэл

Дандаа л төгсгөлийн төсөөлж, нүүдлүүдээс татгалзана. Яагаад гээч энэ тоглоомонд юу ч байсан нэг нь хожиж, нөгөөх нь ялагдана гэдэг энгийн мэт боловч гүнзгий логикийг анзаарчихдаг. Үүнээсээ болж хүсэл нь хаашаа ч юм нүүгээд явчихдаг...

Хаашаа ч хамаагүй...Зөвхөн тэр л хаашаа гэдгийг нь мэднэ. Хачин нүүдэлт...

Ярзайсан шүднүүд

Тэр хүнтэй байхад нулимс биш дандаа л хэдэн ярзайсан шүд олж хардаг. Инээх бүрдээ шөнтгөр “хамар” нь үрчийгээд л хаана ч хамаагүй инээдэг. Хачин жигтэй галзуу хүн. Хэтэрхий олон инээдтэй зүйл ярьдаг болохоор жишээ татах гэхээр “орохгүй” байна. Хамгийн сайн санаж байгаа зүйл гэвээс гэдэс минь тэр хүнээс болж инээсээр байгаад олон олон удаа хөндүүр болж байсан юмдаг...Хахахахаха...

Дөрөвдүгээр бүлэг

Хувийн хэрэг

Түүний мэдэхгүй хэн нэгэнд бол тэр даруухан. Мэдээд ирвэл галзуу. Бүүр ахисан түвшинд бол гаж. Тийм. Гэхдээ ерөнхий мэдлэг өндөртэй. Аливаа зүйлд анхаарлаа хандуулах чадвар сайн. Рок, сонгодог ялангуяа ХИМ сонсдог.Чихэндээ чихэвч уяагчдын нэг. Тэр нь хэтрээд ядаргаа болно гэдгийг нь гэрийнх нь ч би ч хэлдэг. Магадгүй дүлийрсэн хойноо ойлгох биз. Хохо...

Тэгээд ер нь найз нөхдийн уулзалт, хүссэн сонирхосон юмандаа идэвхтэй. Цэвэрч нямбай гээд сайн тал олон. Харин!Сонирхоогүй, хүсээгүй зүйлдээ санаачлага байтугай бодохыг ч хүсдэггүй. Энэ нь бусад зүйлсээ умартан хаяхад хүргэдэг.

Ар гэрийн анхаарал халамж дунд. Эрүүл чийрэг. Гандболын аврага. Алдарт хаалагч. Сайн зурдаг. Цаашид хичээвэл Ардын уран зураач болох нөөц бий...

Тавдугаар бүлэг

Зөн

Хүн бүр тодорхой хэмжээгээр зөн совин байдаг. Бүүр хэн нэгний ирээдүйг бодохоор ямар нэгэн төсөөлөл буудаг. Надад ч мөн адил ялгаагүй. Энэ иймэрхүү хүн болно доо... Ийм явах байх гэсэн зураглал төрдөг. Харин Зулааг бодохоор дандаа л нэг тийм тайван уужуу гэртэй. Зургаа зураал...

Тэгээд хайртай хүнтэйгээ хоёр талаар нь модтой замаар алхаал, дугуй унаал...Гэнэ гэнэгүй найзуудаа дуудаж, хүмүүстэй бужигнах мэт... Магадгүй тэрнээс өмнө хүмүүсээс залхаад тайван жимэр амьдралыг сонгох байх...

Тийм ч олон хүүхэдгүй. Хийх юмаа хийгээд л алсаас хараад л...Удаан хөгжим сонсоол...Дутагдаж гачигдах юмгүй. Дүүрэн амьдарнаа...

Зурдугаар бүлэг

.................................

Тэр надтай заавал учрах ёстой хүмүүсийн нэг. Тэр миний мэдэх хамгийн гоё “дурсамж” сүрчиг. Тэр миний амьдралд таарсан содон хүн. Тэр хэнд ч таалагдах гэж зориглодоггүй зоригтон. Тэр амьдралыг биш хүмүүсийг хайрладаг амьдрагч. Тэр сүүдрийг хардагч гэрэл байгаа мэддэг саарал нар. Тэр олон хүнд зүрхээ хуваадаггүй дурлагч. Тэр ямар нэгэн ИЗМ-д дургүй ЗУЛААЛИЗМ. Тэр эцэст нь зүгээр л миний хайртай хэн нэгэн...

Э.Байгаль

Улаанбаатар 2011 7 дугаар сарын 16

Зүүд

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Mon, 18 Jul 2011 23:24:16 ULAT

Зүүд №1

Бороо намуухан шиврэнэ. Хэн нэгэн миний дэргэд зогсох юм...Таалдаа гэсэн шиг хэн гэдгийг нь даанч харж чадахгүй байна. Хэн юм бол???

- Хэн юм бэ? Чи! Хэлээд өгөөч! Хүүе хэн бэ? Хэл! Хэл! Хэл! Тэгэхгүй бол явлаа...

Гэтэл гэнэт нөгөө хүн зүгээр л гараас бариад

- Суу дараа нь мэднээ. Суу! Зүгээр л суу! Одоо өвөл гэтэл бороо орж байна. Битгий яв! Суу! Гэх...

Дандаран дан дан дан...Сэрүүлэг бороог зогсоочихлоо...

Амандаа сэмээрхэн яаж байгаа юм бэ? Би хэн гэдгийг нь харах байсан юм...

Хичээлдээ явах цаг болжээ...

Нөгөө өрөөнөөс

- Миний охион босоорой!!!

- Босчихсооон

- Цайгаа уугаарай хоосон явж болохгүй шүү!

- За

Ёоо яаж гарнаа. Аймар хүйтэн байгаа даа! Гэсээр гарлаа. Энэ утааг яаанаа...За байз эхний пар юу билээ? Аан тийн мэргэжлийн англи хэл...

Цаг өнгөрсөөр... Нэг мэдэхэд хоолны ширээний ард, гэрийнхэнтэйгээ сууж байх юм...Усанд орчихоод өчигдрийн зүүдийг бодож байхад аль хэдийн дараагийн зүүдэндээ ороод юу юу гээд эргэцүүлж эхэллээ.

Зүүд №2

Энэ удаа бороо, цас аль нь ч байсангүй харин нов ногоо цэцэрлэгт хүрээлэн. Энэ лав Монгол биш байхаа...Гэж хүртэл бодно. Зүүд биш ч юм уу? Хамаагүй ээ...Сайхан л байна.

Гэтэл хүрээлэнгийн захад нэг хүн арагшаа харан зогсоно. Тэгээд яг л хажууд юм шиг чангаар “Салхины тухай бодоод өлмийгөө өргө нисдэг юм” гэх...

- Худлаа яриад бай!

- Хийгээд л үз!

- Эхлээд үзүүлээч?

- Хэрвээ үзүүлчихвэл чи миний царай харчихна.

- Яагаад харж болохгүй гэж?

- Харчихвал бүх сайхан зүүд чинь дуусчихна. За за зүгээр л нисэх хэрэгтэй. Нүдээ аниад салхины тухай бодоод өлмийгөө өргө!

Нар инээж байна. Нүдтэй бас хамартай яг 5настайдаа зурж байсан зураг минь мөн байна. Бүдэг ногоон тэнгэрт улбар шар үүлнүүд дунд нисээд байх юм...Тэгээд гэнэт эргэж хараад тэр хүн хэн болохыг мэдэхийн чармайсан боловч тэр аль хэдийн алга болчихсон байв. Тэгээд доошоо харлаа. Гэрээс утаа гарч байна...Бас гол, том том загаснууд...

- Миний охион хэдээс хичээлтэй юм бэ? Гэх дуулдав...

- 11.20 оос...

- За за эртхэн босч цайгаа уу!

- Заа

Ахиад л өдөр дуусав...

Зүүд №3

"Би чамайг хүлээж байлаа" гээд нээх том сарны доор нэг хүн зогсоно. Эхэндээ айдаг байсан бол одоо бүүр дасчихжээ. Энэ царайгаа харуулдаггүй хүнд...

Тэр яриад л байх юм.

- Би ганцаараа дуу дуулахдаа зөвхөн нэг л дууг дуулдаг. Хэн ч мэдэхгүй гэхдээ чамд л хэлье. Нананананна нанананана нананнананана энэ дууг мэдэх үү?

- Аанхаан мэднэ. Миний багадаа дуулдаг байсан дуу байна шд...

- Тиймээ, би мэднэ...За баяртай...

Дараагийн удаа хаана уулзах вэ?

- Мэдэхгүй ээ!

Сайхан зүүднээс сэрээд яагаад ч юм нэг л догдолж сэрэв. Дараа яах бол..? Надад царайгаа харуулах болов уу? Миний мэдэх хэн нэгэн байх болов уу? Гээд л...Гэхдээ тэр нэг л зүйлд маш их итгэлтэй байлаа...Миний зүүдний эзэн ч гэсэн надтай уулздаг...Намайг мэддэг...Нэгэн зэрэг зүүдэлдэг...Энэ үнэхээр зүүд үү? Эсвэл...

Зүүд №111

Зүүд бүрхэг байна. Ямар ч өнгийг мэдэхгүй байна. Гэхдээ өнөөдөр л харах хэрэгтэй өнөөдөр л...Тэр надад амласан...

- Сайн уу?

Гээд огцом эргэж харлаа...

- 2-лаа хаана амьдрал дээрээ хаана уулзах уу?

- Мэдэхгүй ээ!

- Ямар ч байсан чи гурав тоолоод нүдээ нээхэд намайг харах болно.

- За

Гээд чихэнд чийртэй утасны хонх тасалчихлаа...Яаанаа би царайг нь санахгүй байна. Ямар тэнэг юм бэ? Санахгүй байна...За байз...Үгүй үгүй үгүй гээд уйлж эхлэв.Тэгсэн ч санасангүй.

Хаана ч явсан нэг хоёр гурав гээд нүдээ нээдэг боллоо. Заримдаа бүүр хачин хачин хүн харна. Нэг удаа бүүр шал согтуу өвгөнг хүртэл хараад юу хийгээд байгаагаа ойлгохоо болов.

Хамгийн сүүлчийн зүүдэн болзоо

- Чи надад амласан. Би чамайтай уулзмаар байна...

- Уулздаг л биз дээ...

- Би энэ бүгдийг шийдэхгүй...

Тэр шөнөөс хойш зүүдэндээ учирсангүй...Хэцүү байна... Нананананна нанананана нананнананана...Тэр дууг нь л санаж байна гээд санаа алдав. Нэг хоёр гурав...Гэтэл гэнэт хэн нэгэн хажууд

- Чи л мэддэг миний дуу.

гэх... Харахаасаа үхтлээ айв. Яанааа яах бол үгүй дээ...

Зүүд ямар нэгэн утга учир агуулдаг бас ямар нэг зүйлийг сануулдаг. 20 жилийн өмнө би цэцэрлэгт байхад зураг зурахад минь тусалдаг тэр л бяцхан найз бид хоёрын амьдрал зүүдэнд эхэлсэн...

Зүүд...

Мола

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Sun, 3 Jul 2011 04:12:23 ULAT

Би чамайг анх харсан. Эгэлхэн инээдэг чамд тэр даруй зүгээр л татагдсан.

2 дахь удаагаа харлаа. Яасан ч өндөр юм бэ дээ... ичээд байна.

Энэ удаа 3 дахь удаагаа харалцахдаа чи надаас асуулгүй шууд бүсэлхийгээр минь тэврээд үсийг минь үнэртээд байх юм... яагаад зүгээр л таалагдаад тэр үү?

Хэдэн минут магадгүй нэг цаг өнгөрлөө. Хамт өвсөн дээр тэнгэр дээрх үүлний хөдөлгөөнийг ажиглангаа энгийн зүйлс ярилцан хэвтэнэ.

3 цагийн дараа

Би үлдлээ...

Танай зуслан дээр...

Даарна. Гэхдээ дээгүүрээ лав биш. Учир нь чиний куртик дулаахан байна. Шөнө. Майханд бие биенийхээ өөдөөс хараад л хэвтээл байна...зүгээр л өөрийхөөрөө... ямар ч дүр эсгэлгүй... Чиний уруул миний уруулыг... үнсээл үнсээл... миний амьдралын хамгийн сайхан үнсэлт. Майхан нурлаа. Хэн нэгэн дээрээс сууна зүгээр л тоохгүй үнссээр...хайрлаж дурлаж байгаагаа илэрхийлэлцэнэ...

Явах цаг боллоо...

Гэнэт маш хүчтэй бороо...гүйнэ...намайг гэрт оруулж өгөхөөр гараас бариал үнсэх гэж оролдоно...бултчихлаа...үс зангидаж өгнө...ээж аавд загнуулахгүй гэж...би орлоо...

Олон олон мэссэж...

Гэхдээ уулзсангүй...

ахиад уулзсангүй...

зүгээр л уулзсангүй...

дурлаж байсан юмсан...

яагаад яагаад яагаад...

үнэхээр таваг дүүрэн чихрээс хамгийн амттай ганцхан чихрийг хүлхэж хүлхэж байгаад идээд дуусгачихлаа...

санаад байна...

хөөрхий ганцаардагч Мола минь...

000 оны 44 дүгээр сарын 133 дахь өдөр

Саарал шувуу

Дурлал

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Fri, 15 Apr 2011 21:27:55 ULAT

Одоо л нэг бороо орчихсон байна гэсэн үгүй бололтой. Зүгээр л мод усласан байж. Би хууртсан байна. Даарсан ч хамаагүй норох л байсан юм. Норох байсан юм. Яагаад мод услав? Аргагүй шүү дээ бороо орохгүй байсан юм чинь үхээс нь өмнө усласан биз! Найдаж байсан үнэхээр бороо гэж найдаад хаалгаа онгойлгоод гараад л ирсэн. Би хэтэрхий яарсан бололтой. Аль хэдийн нээчихсэн байдаг тэр хаалгыг. Хариуд нь сэтгэл өвдөнө дөө...

Харанхуйн Антр

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Thu, 3 Feb 2011 16:07:48 ULAT

Гэрэлт Кунт

Бүрэнхий болоход 30 минут л дутуу байгаа бололтой. Нар чимээгүйхэн гунигтайгаар туяа гэрлээрээ даллана. Үзэсгэлэнт нар минь... гэж бодох зуур салхи сэвэлзэх нь шөнө бороо орохыг сануулна. Бүрэнхий болохоос урьтаж хурдан хурдан алхасаар...чимээгүйхэн гудамжаар явтал, өөдөөс гэнэт нэгэн залуу гарч ирэв. Айсандаа гүйх шахам гэрлүүгээ гүйн оров.

Харанхуйн Антр

Гар гэж нэрлэгдэх болохоос биш яг ямар гэдгийг сайн санахгүй байлаа. Ямар ч л байсан нарийнхан таван мөчиртэй. Түүгээр дээш толгойн дахь урт зөөлхөн зүйлийг самнах үед хэн нэгэн чангаар санаа алдах шиг сэрүү татаад бага зэрэг юм нөмөрмөөр санагдав. Магадгүй томоос том хүмүүс уйлах байх. Дусал бүр нь намайг норгоно. Даанч минийх шиг давстай биш. Санаандгүй саяхан амталж үзсэн. Хоёр гараа дээш өргөөд хоол ордог орон зайг нээсэн. Яг л ус шиг амттай...гэж бодсоор тэмтчин алхана. Гудамж чимээгүй байсан. Гэтэл гэнэт хэн нэгний үнэр бас алхаа... Явах чигээ бага зэрэг өөрчлөөд үнэрийг нь анхааралтай анхилна. Яг л цасны чимээ хөлд сонсогдохоо болих цагаар агаарт түгэх үнэр мэт...тийм тансаг. Тэгээд маш удаанаар хөлөө зөөгөөд л... Чингэтэл нөгөө таван мөчирний хамгийн жижиг чигчийг өөр хэн нэгний гар барьж аваад тавихгүй байлаа. Гайхаад юу ч хэлж амжаагүй байв.

Хавар

- Арай л гэж ямар нэг юмнаас чинь барьж чадлаа. Ганц л алхасан бол бороо шиг үнэртэй чамайг алдах байж гээд сайхан санагдах үед гаргадаг авиаг гарав.

Тэр нэгэн хаврын бороотой үдшээс хойш би түүний зүрхэнд дуслах бороо харин тэр миний сэтгэлийн хавар болсон юм. Тэр бидний нэгэн адил харанхуй Антрынх. Тэдний гэрийн үүднээс манай гэрийн хаалга хүртэл яг 819 алхам. Олон удаа явж туршиж үзсэн. Харин тэр гэрээсээ 519 би гэрээсээ 300 алхахад зөвхөн бидний бяцхан сандал бий. Тэгээд бид зүүдээ зүүдлээд дуусмагц тэндээ уулзаж байхаар тохирсон юм. Нэгэн зүүдний дараа нөмрөгөө нөмрөөд гарлаа. Хөлөө газар гишгэх тоолонд л чамайгаа бодон бодон аниргүй дотроо тоолно.

Гэтэл гэнэт хүйтэн нулимс том томоор хамаг бие чийг хөврүүлээд л хаа сайгүй...

230 цаана нь 70хан алхам шүү дээ гэж бодоод л алхаад л байлаа. Гэхдээ төөрчихвөл яанаа гэсэн айдас толгой өшиглөнө. Гэтэл гэнэт хэн нэгэн гараас минь татаад

- Би чиний үнэрийг хэзээ ч алдахгүй

гээд

Яг анхных шиг...

Энэ байдлыг томоос том хүмүүс хараад уярав бололтой. Зөөлхөн уйлж эхлэлээ. Зөөлнөөр норгоно. Гараараа энэ тэнд тэмтчин хамрыг нь олоод өлмийгөө өргөөд хамгийн сайхан зүйлийг, хамгийн сайхан үнэрийг олсондоо баярлан хамрын үзүүрээ наав. Тэр жаргалтайгаар мишээж байна. Мэдрэгдэж байна. Миний уруул түүний уруулыг мэдэрч байна.

Анхны үнсэлт...

БИ ЧАМАЙГ ТАВИХГҮЙ гэж гарт минь хэлэхэд аль хэдийн 800 алхам болжээ. Гэрт минь оруулж өгөөд буцаад л яваад өгөх чамайг зүүдлэнэ гээд бодох зуур

Ээж

- Миний охион!

Гээд өрөөнд ороод ирэв. Тэгээд

- Цаг чинь ирлээ

- Юун цаг

гэхэд

- Мэдрэх биш харах цаг

- Харах аа!

- Тийм ээ харах

- Цаг нь ирэхээр ойлгох болно. Бүх зүйл өөрийн гэсэн мэдрэмжийн агууламж, хэлбэртэй.

- Мэдрэмжийн агууламж аа?

- Тиймээ. Чиний мэдэрдэг бүхэн тогтсон хэлбэр, өнгөтэй чиний мэдэрсэн болгон хүн бүрт яг чамд мэдрэгдсэн шиг биш.

- Би ч гэсэн үү?

- Тийм ээ.

- Тэгэээд яагаад заавал одоо гэж?

- Учир нь миний охин 23 хүрлээ.

- Яагаад 23 гэж?

- Энэ бол Антр хотынхны жам

- Та тэгвэл хардаг байх...

- Тэгэлгүй яахав...

Ойлгохыг хичээсэн боловч ямар ч төсөөлөл алга. Энэ өдрөөс хойш зуун өдөр өнгөрөв. Зүүдээ зүүдлээд сэрлээ. Хүрж мэдэрдэг зүйлс минь амилсан юм шиг өөр газар ирсэн мэт болов. Сандарсандаа

- Ээж ээ! Энэ юу болоод байнаа?

гэж асуухад. Миний сайхан зүйлийг мэдрэх үед гаргадаг зүйлийг хөдөлгөөнд оруулан инээмсэглэнгээ

- Миний охин харж л байна шүү дээ.

Баярлах гайхах зэрэгцэн би хэн болохоо харахыг хүсэхэд тойрог хэлбэртэй зүйлийг гарт минь бариулаад

- Хар даа!

Гэхэд энэ бүх шинэ зүйлсийг мэдэрч байгаа эрхтэн минь том бас эргэн тойрон бүгд ямар нэгэн зүйлээр хүрээлэгджээ. Хайрыг мэдрэгч хамар минь бид хоёр шиг хоёр салаа нүхтэй ажээ. Харж буй энэ нүд минь хамартай минь адил түүнийг минь хайрлаасай гэж хүсэв. Зүүднээсээ сэрээд нэлээн уджээ. Хайрт минь хүлээж байгаа гэж бодоод анх удаагаа хурднаас хурдан гүйж үзлээ. Замдаа чимээгүйхэн 300 тоолоод эргэн тойрноо харвал өнгө муутайхан газар нэг хүн сууж байлаа. Дөхөж очоод юу ч хэлж амжаагүй байтал

- Чи зүгээр үү? Гээд инээмсэглээд хацрыг минь үнслээ.

- Зүгээр ээ

Түүнийг харсан анхны сэтгэгдэл яг л чиний үнэр шиг байлаа. Чиний тансаг үнэр хайрт минь...

Би чамайг тэр өдөр ХАРСАН бол хэзээ ч тэр “үзэсгэлэнт” сандал, бороо, үнсэлт, үнэр, бас сэтгэл зүрхэнд чинь ингэтлээ дурлахгүй л байх байсан...

Чи минь 23 хүрэхэд яг 819 хоног үлджээ...

Түүнийхээр би...

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Tue, 16 Nov 2010 16:51:18 ULAT

Түс тас! Түүний ертөнцийн эс болсон эрх чөлөөний хоолных нь нэг чухал хэсэг эрхэм Радио Толгойтнуудын уран бүтээлээс сонсонгоо найзынхаа талаар бичихийг оролдох болно. Энэ дажгүй хамтлаг. Олон далдага үгнээс залхах хандлагатай хүн учир цөөхөн хэдэн оригналь үгс хэлэхэд л хангалттай ойлгох онцлогтой. Тэр үгсийг хайхаар миний тархи эрэл хайгуул хийж энэ хүнийг дотроос нь мэдрэхийг хичээлээ. Харин эрлийн төгсгөл ирэхэд миний тархины эд эсүүд эгэл даруу байдлаар: -Тэр гэр бүлийнхэнтэйгээ байхдаа энгийн нэгэн хүн төрөлхтөн гэж харагдсан, тэр үеийн олон анд нөхдийнхөө хажууд Никулины наргианд элгээ хөштөл инээж, номоо урдаа тавьчихаад уншаагүй мэт л содон харцаар эргэн тойрноо ширтэнэ. Тэр дүнгээ сонсоно. Молодец!!! Таалагддаг залуугаа хааяа нэг том алаг нүдээрээ хэнэггүйхэн хайж хараад, байвал тэр л биз!!! байхгүй бол тэр биз!!! Харин түүний дотоод ертөнц үрүү өнгийн харах үед хачин сонин зүйл миний сонирхолыг татдаг. Үзэсгэлэнтэй нэгэн саруулхан ойд тэр балетчины хувцас өмсөөд цэцэг усалж, тэнгэрлүү дээш харж зогсоод шиврэх борооны дусал бүрийг алган дээрээ хайраар шингээж, газрын хөрсийг гэмтээхгүй гэсэндээ зөөлөн зөөлөн бүждэг. Түүний дотор зөрчил илэрвэл тавгүй байгаа нь илт мэдрэгдэнэ. Улам бүр өөрийгөө амьдрал гэгч асуудалд маш хурдацтайгаар нээж байгаа цав цагаан өрөөнд шидэт саваа барин суугаад сонгодог ертөнцийг зурж буй зураач юм. Тийм тэр бол сэтгэлийн зураач. Тэр бусдын сэтгэлийг гайхалтай дүрслэн чин сэтгэлээсээ уран зураг бэлэглэдэг. Чи бол намайг амьдралд татдаг гоц үзэгдлүүдийн нэг юм.

Б.Мөнхзул 2010.10.31нд

″Галзуу″

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Tue, 16 Nov 2010 13:36:50 ULAT

Хоёр талаараа байшингаар хашигдсан хавчиг гудамж. 4 даврхын хүү тэр бүх үйл явдлыг эхнээс нь дуустал л ажигласан.

- Хүүш энэ /.../юм - Үгүй ...

- Айн чи чинь тэнэг юм уу? /.../ за юу

- Би юу? Гээд Улаан нь заамдаж авлаа. Хөмсөг нь гол хэсгээрээ дээшээ болоход нүд нь дагаад томорлоо. Шүдээ зуусан Цэнхэр гараа атгаад эхлээд шанаад тэгвэл зөрүүлээд чамд илүү хариу өгнө дөө гэсэн нүдний өнцөг гаргана.

Улаан:

- Тэнэг хүн тэнэг л байдаг юм шдээ. Тэрийг өвдсөн эсвэл тахир дутуу болсныхоо л дараа илүү ойлгоно. Май!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Цэнхэр:

- Харин цэцэн хүн яадаг гээч. Түрүүлж миний биед гэмтэл учруулсан учраас ... би гомдолтой гэдэг үгийг шүүх дээр сонсоно. Хахаха Гэж бахархалтай орилно. Завтай, сониучхан хүмүүс тал талаас нь үзнэ. Нэг нөхөр бүүр Улаан аа Улаан аа гээд л... өндрөөс ажиглагч жаалд тэр тавариш их л хөөрүү тэнэг шиг санагдаж жуумалзaхад хүргэв. Улаан: - Тэр шүүхэд чинь үзэл бодолд хурцаар нэвтэрсний төлөө шийтгэл тэр ч байтугай цаазаар авах уу айн чи хэлдээ гээд гараа буулгав.

Цэнхэр:

- Тиймхэн юмнаас уу? Гээд ёожтой инээнэ.

Улаан:

- Би бол үзэл бодлоороо амьд яваа нэгэн. Энэ чиний харж байгаа би зүгээр л хэлбэр. Намайг агуулга л чиглүүлдэг.

Цэнхэр:

- Агуулга минь! Бид бол хэлбэрүүд. Чи ганцаараа л агуулга. Бидний дүрмээр л амьдрана.

Улаан:

- Би хэний ч эрх чөлөөнд халдаагүй. Зөвхөн миний л үзэл бодлыг хүндлээгүй хэн нэгнийг алмаар санагддаг гээд ширүүн харснаа нэг юм эрж хайгаад... гартаа буу бариад цэнхэр лүү... Тас нис... Улаан: Хамаг бие нь сулбайж зоригтойгоор инээмсэглэнэ.

- Миний дүрмээр та нар миний хуулиар миний хамгийн үнэтэй үнэлэмжинд гох дарсан алуурчинд яг таарсан шийтгэл. Энэ биеийг минь ав хамаагүй ээ ав энэ чинь та нарын хэлбэр биз дээ ав ав....

7 хоногийн дараа Харанхуй. Гаваа дагаад харласан бугуй руугаа доош харан ширээний ард муухай царайлан гөлөлзөнө. Түүнтэй хамт зөвхөн ганц гэрэл л гунигтай гийнэ.

Хар хослолт эрхэм:

- Чи өөрийнхөө зөв гэж бодсон хэвээрээ л байна уу?

Улаан:

- Тийм

Хар хослолт эрхэм

- Чи ч шазруун гөлөг юм даа

Улаан:

- Би одоо яах надад хамаагүй болсон. Ойлгож байна уу? Хийх ёстойгоо л хий Хар хослолт эрхэм:

- Байна уу? Аан эмч нар ирсэн үү? Оруулах хэрэгтэй байна...

2 өдрийн дараа... Нар улбар туяагаараа , алга болж буйгаараа баяртай хэмээнэ. Энэ мөч 4 даврхаас гоё харагддаг болохоор бас ээжийхээ торыг харах гэсэндээ тагтан дээр нөгөө л хүү зогсоно...

Асаалттай зурагт гэрийнхэн нь хаягыг хэлэх үед жаал ухасхийн тасгалгаа руу гүйнэ. Гөлрөнө. 4 давхрын хүү:

- Нөгөөөөөөөө улааааааааааааааан галзуу гэнэээ. Магадгүй бид ч галзуу юм билүү?

Тэр цоо эрүүл ч байж болох шүү дээ…

Кулибар

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Fri, 29 Oct 2010 19:25:38 ULAT

Ээж аав нь ажил хийнэ. Улайрна. Тэдний хамгийн бага охин гэртээ ганцаараа л... Гэрт нь анир үгүй. Харин цонхных нь цаана хүүхдүүдийн бужигналдах чимээ л үе үе сонсогдоно. Тэр хөшигнийхөө цаанаас ажиглана. Дараа нь тагтны хаалга үүднийх шиг түлхүүр шаардлагагүй болохыг мэдээд 4 давхраасаа тэдэнд тоглоомоо шидэж өгнө. Тэр үеэс хойш 10 гаруй жил өнгөрч цагаан теркогоо орчин үеийн ретузээр солиж, үсэндээ зүүсэн улаан лентээ тайлсан ч “наадгайгаа” нөхдөдөө өгдөг цайлган, гэнэн нэгэн хэвээрээ л... Харин би тэр хүүхэд шиг хэрнээ этгээд түүнийг мэдрээд миний амьдралын хоёр намар л өнгөрч байна.

Эхний намар буюу кулибар:

Кулибар бол маш ховор таримал цэцэг. Гэхдээ эгэл биш гэдгийг тарьсныхаа дараа л ухаардаг. Учир нь анх харахад энгийн байдаг л ногоон өнгөтэй. Сэтгэл гарган тордох тусам өнгө нь хувирч алаг цэцэгсээрээ эзнийхээ сэтгэлийг байнга жаргана. Тэр ял кулибар шиг. Түүнийг анх харахад эрхэмсэг даруухан эгчмэд л санагдсан. Гэтэл харилцах тусам тэр өөрийнхөө ертөнцийн гэрэлийг сүүдрийн хамт мэдрүүлсээр л байсан юм. Гэхдээ би түүний тэр их хурц гэрэлийг сүүлд л олж харсан. Оюутны эхний саруудад түүний сүүдэр л нүд гялбуулж байлаа.

Идэвхи зүтгэлтэй ангийнхан маань “хайртай багш нарынхаа” “алтан үгсийг” урдуур суун сонсох гэж хаалгаар багталцаж ядан адуу мал шиг дайрч байхад тэр бараг л ганцаараа сүүлд ороод чимээгүйхэн ард сууна. Орсон хойноо харин нүүрээ будна, нөгөөдүүлтэйгээ буу хална. Нэг өдөр хичээл ордгоороо орж байж. Багшийг юм хэлээд дуусангуут хүүхдүүд ХООХ ХҮҮХ гээл... тэгсэн мань эр юу ч хэлснийг нь мэдэлгүй ЯАСАН ЦАС ОРЖ БАЙГАА МУУ гээл чангаар хэлмэгц анги тэр чигээрээ инээдэм...дандаа л ангийнхныгаа баясгана. Түүнийг шоолно. Тоох ч үгүй. Хацар нь хонхойж ирээд л инээхээс хэтрэхгүй...

Тэр өгсөн үүрэг даалгаврыг халтуурдана эсвэл шалгах өдөр санадаг байлаа. Гэтэл гэнэт 2-р улирал эхэлмэгц бие даахаас салхаа байж хичээл номоо давтдаг боллоо. Даваатогтохын нүд томорч ирээд л: - Манайхаааан! Манай ангийн нэг хүн аймар өөрчлөгдөж байна энэ юуных вэ? Гээл баатрыг маань ичээнэ. Хэрэг явдлын учир тайлагдав. Тэр дурласан Жулета болсон байлаа. Харин Ромео нь хичээлээ байнга хийдэг шилдэг оюутан. Мань эр тэгээд л бие даахыг хоёр дахь гэрээ болгосон байж... Түүний ахиц дэвшил, хичээл зүтгэлийг дэмжигчид өдрөөс өдөрт нэмэгдэж баатар маань ч үнэхээр л өөрчлөгдөж байсан юм. Гэхдээ хөгжилтэй хөөртэй зангаа орхиогүй.

Хоёр дахь намар буюу Кармен

“Эрх чөлөөтэй төрсөн би эрх чөлөөтэй үхнэ би” хэмээх Кармены хамгийн сүүлд хэлдэг үг өөрийн эрхгүй түүнийг үйлдлийг санагдуулдаг. Тэр хүссэн л бол хийдэг. Таалагдахгүй бол илэрхийлнэ. Ямар нэгэн байдлаар. Тэгээд хамгийн сайхнаараа... хэн ч таалагдах гэж хичээдэггүй. Түүнд олон жүжигт тоглох шаардалага байдаггүй. Учир нь тэр өөрийнхөө амьдралын хамгийн үнэтэй, чухал роль. Тийм ч учраас хүн бүр түүнийг хайрладаг байх. Ардчилалыг мэдрэх энэ байдал нь багш нарт хүртэл анзаарагддаг. Байнга нэрийг нь дуудаж анхааруулга сануулга авч эгдүүцлийг нь хүргэнэ. Бас л хичээлийн нэг өдөр. Давчуу дэлэгт ангиараа миний номонд ... та нар ойлголж байна уу гэдгийг мани мэгзэм мэт байн байн сонсож сонирхолгүй заах хичээлээ сонирхолтой хүлээж авах албатай мэт нааш хар нааш аа наашаа гээл... энэ нь яаж баатарт маань таалагдах вэ дээ дүргүй байгаагаа илээрхийлнэ. Нүүрээ будаал будаал будаал ... Багш - Чи их хөөрхөн байна. хоёулаа найзлах уу? Дараагийн удаа энд урд суугаарай гээд л анхаардалд нь өртөж уурыг нь хүргэчихнэ. Тэр алиа, хэнэггүй мэт харагдах боловч ертөнцийг үзэх үзэл, сонирхол нь тэс өөр . Сэтгүүлчийн ур чадвар, монголын түүх гээд номыг бараг сөхөж ч хардаггүй атал Битлез Зориг агсаны тухай номнуудыг нүд салгалгүй жинхэнэ бие сэтгэлээрээ уншина. Уран зураг, амьд хөгжим, тамхи түүний хувьд эрх чөлөөнийх нь хоол. Мөрөөдөл нь асар тодорхой зорилготой хүн. Ямар нэгэн асуудалд нухацтай зөв шийдвэр гаргадаг. Нэг үгээр ухаалаг...

00 өөрөө охид орж гарна. Хар савхи, өвдгөө хүрсэн урт гутал. 2 хөлөө солбиж зогсоод баруун гартаа тамхиа бариад утааг нь аажуухан тайвнаар гаргана. Харц нь нэг тийм гунигтай. Хэцүү байна гэж хэзээ ч амнаас сонсож байгаагүй ч энэ байдал түүний далд гунигийн надад төрүүлдэг.

Дүгнэлт

Миний баатар дандаа тааралдаад байх кактус биш. Ховорхон учрах кулибар. Тэр бусдад таалагдах гэж хичээдэг инээмтгий хүн биш тэр эрх чөлөөт Кармен. Тэр хошин шогын өндөр мэдрэмжтэй Чаплин. Тэр өөрийн гэсэн уужим хэзээ ч давтагдашгүй ертөнц билээ...

Хайртай шүү Аня

Мөнхийн усны гай

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Tue, 19 Oct 2010 12:27:13 ULAT

Сар. Хурц иртэй хутга. Гялалзана. Баруун гараараа зүрх рүүгээ эгшиглэнтэй оруулна. Нүдээ аниад энэ чимээ, өвдөлтийг энэ цусыг хараад бахдалтай санагдаж инээмээр...

Цав цагаан бас тэр ув улаан хаалга надад нээгдэхгүй байна. Хамаг чадлаараа нүдэж үзлээ. Бас уйлж...

Харах нүдийг мэдэрмээргүй байна. Нөгөө л амьд. Жаргалтай азыг мэдэрч үхэхсэн. Надад зориулсан авс тэр ч байтугай “хөөрхий сайн хүн байж билээ” гэж хэн ч хэлэхгүй. Дусал нулимс ч үгүй...

Энэ хэд дэх удаагийн цогцос болох оролдлого юм.Магадгүй. 166 эсвэл 167 ч байж болох.

Хэзээ хүүр болохоо мэдэхгүй ч хүн чигээрээ байж л байхаас...

Мөнх байх хамгийн том азгүйтэл...

Надад таалагддаг залуу

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Sun, 17 Oct 2010 22:19:00 ULAT

Асаагуурын чимээ орцоор түгэж нарийхан хуруундаа галын цог гялбуулан чимээгүйхэн тамхилна...

Намайг ирснийг хараад

Бодлогоширч байснаа гунигтайгаар инээмсгэлэнэ. Хар савхиа тайлаад зөөлхөн мөрөн дээр минь тавихад үнэртээд л баймаар сайхан ...

- Бүүвэйн дуугаа сонсох уу?

Гээд гитараа шүүрнэ.

Бид чимээгүй шатан дээр сууна. Би таалагддаг мөрөө дэрлээд аятайхан хайраар бүүвэйлүүлэнэ. Тэр намуухнаар...

Энэ хөгжим чиний мөр, үнэр

Даруу, инээхдээ хонхойдог хацар, намайг төөнөх гуниг, зөөлхөн харц, бага зэрэг урт үсээ малгайгаар дараад өмсдөг энэ бүх байдал чинь яг л зөөлөн шиврэх бороо мэт.

Message – inbox- text- nuguu gazraa...

Нөгөө газар манай орц. Таван давхар. Миний таалагддаг залуу иржээ...

Бидэнд бусад шиг толинд хараад байх шаардлагaгүй. Учир нь би чамд чи надад таалагддаг.

Аярхан санаа алдаж байна...Хэн хэн маань юу ч ярихыг хүссэнгүй. Зүгээр л хамт амьд байгаагаа мэдрээл...

Бүдэг гэрэлтэй 5 давхарын 4 дэх шатан дээр суух ноосон малгайтай чиний мөрийг дэрлэсэн унтлагны хувцастай бийг санаж байна....

Хэн нэгэн хамгийн түрүүнд надаас түүнийг яасан юм бэ гэж асууна...

Хамгийн шилдэг янханууд

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Sun, 10 Oct 2010 18:31:40 ULAT

Тэд хамгийн шилдэг нь. Учир нь илүү их мэдлэг халаасалсан. Гэхдээ заримынх нь карма их жижигхэн...

Хэн олон хүнтэй боолын гэрээ байгуулж чадна тэр янхан л зоосноос авах эрхтэй . Өөрийхөө талд оруулсан л бол үйлчилгээ хамаагүй. Үнэтэй биеэ үнэлэгчид учраас зөвхөн тэдний зохиосон дүрмээр л тоглолт явагдах ёстой.

Тэд үзэл бодлын зөрчлөөс болж олон хуваагдана. Тэдийг аялдан дагаж фракция бий болно. Гэвч тэд хэн хэнээсээ ялгараад байхгүй янханууд шүү дээ. Энэ бол зүгээр л сүүдэр ший. Хөшиг хаагдмагц сайн дүрдээ орлоо гэж бие биедээ алга ташилт бэлэглэнэ.

Улаан дэнлүүний саарал тэр гудамж яг 76 янхантай.

Миний мэдэх хэн “нэгэн”

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Thu, 16 Sep 2010 17:39:24 ULAT

Нүдээ зовхиороо хаалаа. Хав харанхуй. Баруун гараа урагш аажуухан сунгалаа. Хамгийн түрүүнд үс баригдана. Жоохон дээшлүүлэхэд хамар, уруул, нүд, хацар, хөмсөг…ямар ч байсан хүн л юм байна. Чимээгүйхэн амьсгал сонсогдоно.

- Ямар өндөр юм бэ? Бас туранхай юм.

Нүдээ нээлээ. Эмэгтэй хүн гэж дотроо тааж байсан зөв байж шүү. Нүдэнд дулаахан харц өөдөөс инээнэ…Энэ бол түүнийг харсан анхны сэтгэгдэл.

Тэр охиныг, “Цастай”, “бороотой”, “нартай” өдрүүдийг мэдэрсээр 7 жил өнгөрчээ. Түүний “дотоод гариг ертөнц” –ийн цаг агаар яг л Парис шиг. Дулаахан, тайван, хайр салхиласан их аятайхан гээч…Миний эрс тэс “шулуухан” “Орос”-ын уур амьсгалыг бодвол тэс өөр.

Парис ч гэсэн дандаа сайхан байхгүй ээ. Элдэв янзын маяг донж байж л таараа. Энэ бүгдэд дөжрөөд удаж байна…

Цав цагаан цамцтангууд урд хойноо эв дүйгээ олоод хоёр хоёроороо суусан танхим. Зарим нь доошоо харан бөөн бодол үзэг балаа амандаа зуун духаа маажина. Зарим нэг нь утас юугаа оролдон хэнээс ч айхгүй бөөн эр зориг болон хээвнэг аав ээж гэлтэй... Харин нөгөө хэсэг нь эрдэмтэн биш байгаа даа гэмээр “жижиг багш”-ийн дүрийг гайхалтай гаргана. Эдгээр дүр зургаас хол дөрвөн охин л байдаг. Хичээл ч хийгээд байгаа юм уу, амьдрал ч яриад байгаа юм уу бүү мэд. Баахан л нүргээн. Инээхийн уралдаанд орсон гэлтэй…тэр дундаас хамгийн хичээнгүйлэн суух охин нөгөө л миний мэдэх хэн ”нэгэн”.

Үсээ янзлана, нүүрээ будна, эмэгтэйлэг хувцас “мода хайна”. Хэн ч харсан хөөрхөн охин. Утасанд нь дуудлага /Цөмөөхөөгийн ая/

- Яасан бэ аваач!

- … л байна. Одоо яах вэ дээ? Нэгэнт болсон явдал. Надад хэцүү байна.

Хайр дурлал түүнийг орхихгүй нөгөө л миний мэдэх хэн”нэгэн”.

Зовлон бүрээ түүнд ярьж болно. Учир нь тэр маш итгэлтэй хүн. Бас их сайн ярилцагч. Хамтдаа шийдэнэ. Асуудал үгүй… Нөгөө л миний мэдэх хэн “нэгэн”.

Урт нарийхан хуруугаараа урд талын үсээ самнаад хойш нь хаялана. Хумсныхаа арьсыг шахна. Хамраа татна. Түүний уурласныг хэнээр ч хэлүүлэлтгүй мэдэж болно. Учир нь тэр чимээгүй байдаг… эгэл жирийн монгол охин. Нөгөө л миний мэдэх хэн “нэгэн”.

Өөрийн тойрогт байгаа аз жаргалаас мэдрэхэд хамгийн сайхан бүхэн чамайг тойрч бүжиглэнэ.

Чи миний мэдэх үнэ цэнэтэй хэн “нэгэн” билээ…АНД минь

Хувцасны шүүгээ

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Thu, 9 Sep 2010 19:05:45 ULAT

Бага байхад айдсаас “хорогдох байр” шкаф байж билээ. Олон хувцас дунд хүмүүс байгаа юм шиг сэтгэгдэл төрдөгсөн…

Харин өсөж том болох тусам тэр “хорогдох байр” хөгжимтэй цуг ганцаардлын ордон болчихсон…

…гялтгар өнгөтэй бариулнаас атгаад өөр лүүгээ татахад миний эвтэйхэн суудал харагдана. Сэмээрхэн орон хөгжмөө асаагаад олон зүйл бодох зуур зүүн мөрөн дээр сэв хийтэл хөнгөхөн зүйл хэвтчихлээ. Айдас. Дууг улам улам чангалсаар гэсэн ч нөгөөх зүйл хойноос халуу төөнөөд хүйтэн амьсгал мэдрэгдэнэ. Нуруугаар хүйт даалаа…

Гарч болох байсан боловч төсөөлөлтэйгээ нүүр тулах хүсэл айдастай цуг ТҮГ ТҮГ цохилно.

Зургаа тоолоод харъя гэж шийдлээ

Нэг, хоёр, гурав, дөрөв, тав

Эр зоригийн хамгийн хүчтэй цохилт ТҮГ Зургаа

Хажуу тийшээ гэрэл тусгаад харахад хайртай ороолт маань үзэгдэнэ.

Айдас чи харанхуйд нуугдсан цаас. Би чамайг “наранд” гаргаж байгаад цаасан онгоц хийгээд зоригтойгоор холын хол нисгэнэ …

Playtime 2010 ба амьдралын “нэг өдөр”

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Thu, 9 Sep 2010 18:33:50 ULAT

Миний бие Playtime-ийг насаараа хүлээсэн гэхэд буруудахгүй. 8-р сараас эхлээд л playtime-ийн сураг дуулдаж, битүүхэндээ мөнгөө нөөж байлаа. Оюутан надад хэн зүгээр май гээд 15000төг өгөх билээ. Гэхдээ яахав хичээсэн. Айлын хүүхэд харах ч юм уу … Энэ ч ямар хамаа байхав. За тэгээд Playtime-ын хугацаа зарлагдаж 7,8 гэснийг сонсоод ӨӨӨ ХАААА гээл баярлаал…/хаха/

Ганцаараа ч хамаагүй үзнэ гэдэг уриатай миний бие сайн найзтайгаа “учирч” хамт үзэхээр боллоо. Хүсэн хүлээсэн долоон ч хаяанд ирж хамаг юмаа баглаад, ганц андтайгаа”Монгол шилтгээ”-ийг 12-ын автобусаар очлоо. Үүдэнд хэдэн хүмүүс сүртэй гэгч нь зогсоод билет шалгаад 2 тамга дараад битгий арилгаарай л гэхийн…

Тэгээд босгыг нь давбуу үгүй юу цүнх барьж аваад л нэгжээл нэг охины усыг үнэртээл хөөрхий архи л хайгаад байх шиг байгаа юм тэр юм нь надаас хол учраас хамгийн гол нь цамцанд нуусан савтай хиам талхийг маань олох вий гэж ажиглаж байтал “цэвэр” гээл оруулдаг юм байна.

…Нүдээрээ ойр орчиноо ажиглан майхан зоох аятайхан газар хайгаад нэг дажгүй газар олоод барилаа. Барих ч гэж дээ хөөрхий шиддэг майхан байсан болохоор өөр л бүх ажлыг хийчихлээ хэдэн гадас шаагаал боллоо. Мань 2 хашир гарууд байсан болохоор майхандаа цоожтой явсан тэр нь ч болсон…

Хамаг юмаа төвөхнүүлмэгцээ урьд хойно байсан хүмүүс хоол унд оруулаад байсан гээд дэлгүүрээс хүнс авахаар гарлаа. Хоёулаа ч инээд хөөрөөр дүүрэн баахан юм аваад торонд хийгээд, ортол хөмсгөө зангидсан сахландаа бүдэрч унамаар “ах” гуай ёстой no bbe гээд оруулсангүй муухай царайлаад заавал оруулна даа гэж амандаа үглэсээр хашаа давуулхаар шийдээд би гадна үлдэж найз маань дотор орж тосож авахаар яваад өгөв. Хэсэг хүлээн зогсож байтал найз маань түгшсэн царайтай асуй…

- За шидлээ шүү 1, 2, 3

Гэж давуулсаар байгаад ганц шилтэй конпот үлдлээ яахаа мэдэхгүй харж зогсноо дэлгүүрт нь буцааж өгье гээд хартал таг нь сул гайхаад жоохон эрүүлгүүлмэгч ТАГ гээд онгойчихлоо сайн хартал улаан цайм дээрээс нь идчихсэн байлаа. Нөхцөл байдлыг найздаа хэлтэл дээрээс нь шүүсийг нь угаад наад гуйгаад байгаа бацаанууддаа өгчих гэлээ. Заза гээд “буян” гэж бодоол өгчихлөө.

Ороол найзыгаа хайлаа бэнбгэнэсэн царайтай миний муу найз өөдөөс алхаж явнаа.

- Сая нөгөө нэг хамгаалагч нь таараад би айгаад гэхдээ зүгээр л явуулчихлаа гэж байна.

Сайхан сэтгэлтэй зовлон ойлгодог л хамгаалагч юм.

Бөөн инээдэм хаха гэсээр л майхан руугаа гэлдрэв.

Энэ тэрүүгээр явсаар байтал тоглолтын цаг болжээ.

Хамгийн эхний дуучин Азжаргал нөгөө яагаав Universe best songs ордог бяцхан охин таалагдсан хөөрхөн хоолойтой юм байна билээ.

Өө тэгээл дуулаал байсан…

Гэхдээ эхний дуучнаар тийм уянгалаг уйтгартай дуу дуулуулсан нь жоохон тиймхэн байсан. Гэхдээ зүгээр. Нэг зүйлийг хэлэхэд ихэнх дуунууд цаг агаартайгаа гайхалтай зохицож байсныг онцолмоор байна.

Ар араасаа хамтлаг дуучид наадамдаа ая дуугаа хайран найргүй шидэлж сэтгэл хөдлөлөөр дүүрэн байлаа.

Хэсэг хамтлагийн дараа LEFT LIMBO гэдэг хамтлаг гарч ирсэн хөгжмийн хувьд эмх цэгцтэй их эвтэйхэн хамтлаг байсан. Дажгүй шүү. Энэ үеэр цаг агаар хичнээн ааш гаргахаараа “рекорд”-ыг жинхэнэ тогтоож байлаа. Нэг бороо ороол, нэг нар гараал хүссэн юмандаа ирсэн хүмүүс хоорондоо нар хур нь тэгширсэн…хувьтай хүн хурнаар…гээл. Баясана.

Тэнгэр ч хар үүлэнд дарагдаж нарнаас холдоод харанхуй боллоо. Гэтэл гэнэт цав цагаан шүд энэ бол Бүдээ. L-Guards гэсээр таних танихгүй зөндөө хамтлагаар бөмбөгдүүлсэн заримынх нь хувьд жинхэнэ сэргэлт байлаа… ҮҮ-АА гэсээр л бут авч гарлаа…

Даарч байсан хүмүүсийг овоо гол оруулсан даа…За тэгээд араас нь Моханик гарч, үзэгчдийг яг л мэдрэмжээрээ наадуулж энэ тэнд бөөн бөөнөөр дэвхрэлдэж үсэрч үсээ савж бөөн шороо … Хөөрхий хэдэн ROCK-руудийнхаа тоосыг хүртсээн хүртсэн.

Даваажаргал ч амьд хөгжим үзэгчид 2-ыг гайхалтай хүчтэй хоолойгоороо холбосныхоо төлөө өөрөө ч жинхэнэ хөгжмийн амт шимтээс тултал нь мэдэрч гитараа хүртэл бэлэглээд авсаан. Ёстой мундаг.

Манай залуус бас заримдаа хөгжимдөө манараад ч юм уу пивондоо манараад ч юмуу хэтэрхий бүдүүлэг авир үе үе тоглолтын үеээр шургуулж байлаа. Headline-ийг дуулж байх үеэр L-Guards L-Guards гэх нь тун таагүй.

Орой болж Madness-ийн “бэр” Daisy ахай уянгалан уянгалсаар нүдээ анин дуундаа орж байгаа харагдсан.

Түүний дараа таалагдсан нэг хамтлаг. Ямар хамтлаг гэж бодож байна. Тийм ээ энэ бол LEGO. Сайхаан сайхан.

Уламжлал ёсоор олны танил хэмээгдсэн хамтлагууд дууны сэржим дуслуулсан. The Pips, Headline гэх мэт…

Дараа нь монголын Radiohead болох A-Sound…Тэмүүлэн сайхан дуулсан. Энэ дашрамд гэдэг билүү БАЯРЛАЛАА ХӨГШӨӨӨН.

The Lemons

Хөтлөгч за Одноо гараад ир! Гэхэд Год хийгээл гараад ирсэн. Өмнө нь A-Sound дуулсныг мань эр хөөрхөн ёжлоод авсан.

- Миний радио надтай… гээл дуулж гарсан

Хөөрхий муу Тэмүүлэн уур нь бага зэрэг хүрсэн биз.

Гэнэт Тулагаа микрофон шүүрч аван цаасан дээр тэмдгэлэсэн хамтлагууд ГОЁ шүү гээл энүүхэндээ л гэхэд хөөрхөн “халчихсан” байсан аргагүй дээ… Лемонуудын 7 жилийн ой байсан юм чинь…

- Happy birthday to U … the lemons happy birthday TO U… хэмээн үзэгчид хоолой нийлүүлэн дуулж өгтөл уярсан Тулагаа:

- Баярлалааа, өнгөрсөн жилийн Playtime надад хамгийн их таалагдсан гэхдээ энэ жилийнх илүү сайхан байна. Манай Нацагаа ах үг хэлж байгаагүй энэ тэр гээл хөөрхий Нацагдорж гуай айсуй…

- Playtime-ийн хамгийн шилдэг хамтлаг бол The Lemons ҮҮҮҮҮҮҮҮҮҮҮҮҮҮ гээл

Надад үнэндээ жоохон онцгүй санагдсан. Арай ч дээ… зөндөө л сайн хамтлаг бий шүү дээ. Ийм сонин юм яриад байдаг болохоор урд өмнө нь үг хэлж байгаагүй биз…

Гэтэл гэнэт халсан Тулагийн маань гитарын нэг утас нь “чадрав”. Тэгсэн яасан гээч “ТУЛАГАА ийм гитар тоглодоггүй” гэнээээ. Юу гэдэг билээ бяруу болоогүй байж бухын баасаар баана гэдэг яг тэр дээ.

За тэгээд Лемончуудын араас Цагаан сүүдэр Бэрд зэрэг хамтлаг үнэхээр надад хөгжмөөр яаж манарч болдог вэ гэдгийг утгаар нь харуулсан. Тамхи татах шиг л болсон…архи ч юм уу

Галын наадам

Түүдэг гал тойроод цоглог аянд хэний ч хамаагүй мөрөн дээр гараад тавиад инээх сайхан мөч.

Дүгнэлт

Playtime бусад тоглолт наадмаас тэс өөр учир нь чи тэнд хэн байх юу хийх юу өмсөх чухал биш чамайг “ийм тийм”харцаар нүдэхгүй. Жинхэнэ эрх чөлөө… Эцсийн эцэст бид РОК ГЭР БҮЛ болсон шүү дээ.

Асуудлууд

Playtime-ийн үеэр хогны “тоо толгой” хэрээс хэтэрч, ОО-ийн том нүхийг олдоггүй гадуур баагсадын хэмжээ дээд цэгтээ тулж байсан. Мөн хөгжим техник дээрээ илүү анхаарах хэрэгтэй. Юм л болвол Бумбаарай ах аа! Ингээч тэгээч гээл…

Энэ яавах гэж бодоход тэр хоол оруулахгүй байна гэдэг арай л “биш ээ”. Тэгээд дотроо боломжийн хоол зарж болноо доо АЙН

Өндөг шиг өөгүй юм гэж юу байхав цагаа тулбал зарим өндөг ч гэсэн өөтэй л юм билэээ /хаха/…

Хэтэрсэн хүсэл

http://dalavchbii.blog.gogo.mn — Sat, 4 Sep 2010 12:58:21 ULAT

Миний зогссон газар 12 давхрын тагт. Гартаа багваахай цэцэг атган үлээнэ. Доошоо унаж буй байдлыг нь алдалгүй ажиглана. Гэтэл гэнэт санаа төрлөө. Тагтын бариул дээр хэвтэх. Энэ их сайхан санагдав. Гараа алдлан дээш тэнгэрийг гөлрөх сайхан л байх. Цэв цэнхэр шүү дээ. Яг л үүлэн дээр хэвтэх мэт… Далавч бий, хоёр гараа дэвэх юм бол нисэж ч болох юм. Яг л шувуу шиг…одоо яах вэ? Хөөрч эхлээгүй байхад газар унах юм бол үхэл намайг өлгийдөнө. Хэтэрсэн хүсэл минь дээ…